கோலமாக...

விடியற்காலை

வெளுத்ததோ இல்லையோ..

வாசல் கடந்து செல்லும்

அவனைக் காண

வாசலிலே தவம்

கிடக்கிறேன் கோலமாக...

பாழாய்ப் போன அந்த ஜாதி...

காதல்...

தொடவில்லை இன்னும்...

காலத்தின்

வசீகரிப்பில் வளைந்து

அதன் போக்கில்

போய்க் கொண்டிருந்தவளை

சுண்டி இழுத்த

சண்டித்தனம் கொண்ட காளை

அவனிடம்

தொட்டது காதல்..

அரும்பாய் மலர்ந்து

பூவாய் விரிந்து

தேனாய் சேர்ந்த

அன்பினில்

நீ என்ன ஜாதி என்றும்

நான் என்ன குலம் என்றும்

மறந்து விட்டிருந்தாள்...

ஓன்று மட்டும்

உறுதி கொண்திருந்தாள்...

தம் காதலுக்கு

எதிரிகள் பல உண்டென்று...

"நீ என்னுள் மூழ்கி

நான் உன்னுள் கலந்து

வாழ ஆரம்பித்த நம்மை

வாழக்கூடாது சேர்ந்து

என்று கங்கணம் கட்டியது

என் பெற்றோர்களே..."

என அவனிடம் ஓர் இரவில்

கண்ணீர் சொரிந்தாள்...

காலில் விழுந்து 

"கெளரவம் காப்பாற்று" என

கையேந்தியவர்களையும்,

அடித்து துன்புறுத்தி

காதலை அறுத்தெறிந்துவிடு

என்று எச்சரித்தவர்களையும்

அவர்தம் நிலைகண்டு புன்முறுவல்

பூப்பதைத் தவிர

வேதனையை வெளிக்காட்டுவதில்

விருப்பம் இல்லை..

சுய கெளரவத்தையும்

காட்டுமிராண்டி ஜாதியையும்

விட்டுக் கொடுக்காதவர்கள்....

இவர்கள் ரத்தத்தில் வளர்ந்த நான்

என் காதலை விட்டுக் கொடுத்தல் தகுமோ..."

என்று ஆற்றாமையுடன் கண்ணீர் சொரிந்தாள்

தன் காதலனிடம்...

வாழ்ந்து முடித்த அவர்கள்

வாழத் தொடங்கிய அந்த காதலர்களை

பிரிவுக்கு ஆளாக்குவது தகுமோ...

அதன் தாக்கத்தில்

கோழையாய் முடிவெடுத்தாள்

மரணத்தில் பயணிப்பது என்று...

அவளின் முடிவினால்

வென்றது வேறு யாருமில்லை..

பாழாய்ப் போன அந்த ஜாதிதான்...

ஜாதியை வேரறுக்க வேண்டிய அவள்

இப்பொழுது மரண தேசத்தில்...

(புதுகையில் நடந்த ஒரு காதலின் வலி..)

சிதைந்து கொண்டிருக்கிறேன்...

கர்ப்பத்தில் தங்கி

கலங்கியதில்

சிதைந்து போன

கருவாய்,

என் தளபதியின்

கலங்கிப் போன 

குரலில்,

மறைந்து போன 

அவன் நினைவில்

நானும் 

சிதைந்து 

கொண்டிருக்கிறேன்...

சிட்டாய் பறந்த கருவாச்சி...

சிட்டாய் பறந்த
இந்த கருவாச்சி
சிறகொடிந்தவலாய்
சிதைந்து கொண்டிருக்கிறாள்
இனம்புரியா
கவலை சூழ்ந்த

நிம்மதியற்ற மனதோடு
எதிர் காலத்தை
அசை போட்டுக் கொண்டே.....

நீ வரும் திசை நோக்கி....

வளைந்து நெளிந்து 

செல்லும் பாதையும்

நேர்வழியை தேடி

ஓடியது 

உன்னைக் காணவேண்டி

நீ வரும் திசை நோக்கி....

மீசைமுடி...

புள்ளி வைத்த கோலம் 

ரங்கோலமானது

முறுக்கி வளைந்த

உன் மீசைமுடி

வளைவினை

ரசித்துக்கொண்டிருந்த 

விடியலில்...

திமிர் கொண்ட காதலன்...

விட்டுக் கொடுக்காமலும்

மன்னிப்பு கேட்காமலும்

அழ வைக்காமலும்

துடிப்பதை வெளிக்காட்டாமலும் 

பாசத்தை மட்டுமே கொட்டிக் காட்டும் 

திமிர் கொண்ட காதலனே

என் இயற்கைக் காதலன்....